Klasik Arapça veya Kur'an Arapçası (Arapça: ٱلْعَرَبِيَّةُ ٱلْفُصْحَىٰ) 7. yüzyıldan itibaren ve Orta Çağ boyunca, özellikle şiir, nesir ve hitabet gibi Emevi ve Abbasi edebî metinlerinde kullanılan Arapçanın standartlaştırılmış edebî şeklidir, ayrıca Klasik Arapça, Modern Standart Arapçanın dayandığı Arapça dilinin kaydıdır.
Klasik Arapçanın kapsamlı bir yazılı dilbilgisi, İranlı Müslüman dilbilgisi uzmanı Sîbeveyhi tarafından yazılan el-Kitāb idi; güvenilir Arapça konuşmacıları olarak gördüğü Kur'an ve Bedevî haber kaynaklarına ek olarak, büyük ölçüde mevcut nazım metinlere ve önceki gramercilerin eserlerine dayanan bir Arapça gramer tefsiriydi. Bu çalışmanın birincil odak noktası, Kur'an'ın ve peygamberlik haberlerinin tefsirini kolaylaştırmaktı.
Modern Standart Arapça, bugün Arap dünyasında yazılı ve resmî konuşmada, örneğin hazırlık konuşmaları, bazı radyo ve TV yayınları ve eğlence dışı içeriklerde kullanılan doğrudan onun soyundan gelmektedir. Modern Standart Arapçanın sözcük dağarcığı ve anlatımbilimi Klasik Arapçadan farklı olsa da, morfoloji ve sözdizimi temelde değişmeden kalmıştır (Modern Standart Arapça, Klasik Arapçada bulunan sözdizimsel yapıların bir alt kümesini kullanmasına rağmen).