Yemen Krallığı

1849'da Osmanlı İmparatorluğu, Zeydî imamının Osmanlı egemenliğini tanıması ve Osmanlı kuvvetlerinin San'a'ya konuşlanmasına izin vermesi için Tihâme bölgesini fethetmiştir.Ahmed Muhtar Paşa görevlendirildiği Fırka-i ihtiyâtiyye Ordusu'yla Asîr'deki Muhammed Âiz'i ortadan kaldırdıktan sonra 1872'de tayin edildiği Yemen valiliği sırasında Kuzey Yemen'in en önemli şehri San‘a'yı alarak Yemen'de Osmanlı otoritesini yeniden kurmuştur. Ahmed Paşa otoriteyi sağladığı gibi Yemen'de imar çalışmalarını başlatmıştır. San‘a'da bir kale, cami ve imaret'in yanı sıra bir matbaa kurdurtmuş ve San‘a-Hudeyde arasında telgraf hattı döşetmiştir. Ancak bölgede görev yapan Osmanlı memurlarının idari işlerde yolsuzluğa bulaşması yüzünden 1889'da Yemen'i kendi imamlarının yönetmesini isteyen Zeydîler isyan etmiştir. İsyanı bastırmakla görevlendirilen Hicaz Valisi Ahmed Feyzi Paşa, Hudeyde üzerinden San‘a ve Taiz'e ilerleyerek isyanı kısa sürede bastırmıştır. Ancak Yemen'de çıkan isyanların bastırılması hem zor hem de Osmanlı Devleti için oldukça maliyetli olmuştur. Bu nedenle gerekli reformlar yapılamamış ve halk giderek daha fazla yoksullaşmıştır. Halkın hoşnutsuzluğu giderilemediği için isyanlar devam etmiştir.II. Abdülhamid, İmam Yahya'nın otoritesini ortadan kaldırmak için bazı reformlar yapmış ve Yemen'de yoksul kesmin vergi yükünü hafifletip okullar inşa ettirmiştir. Yemen'e Arapça bilen memurlar atayarak isyanlara son vermeye çalışmıştır. 1882, 1896, 1902 1904 ve 1910 isyanları sonrasında I. Dünya Savaşı'ndan kısa bir süre önce; 1913'te, Osmanlı İmparatorluğu resmi olarak Zeydî imamı olan İmam Yahya'ya bazı yetkileri devretmek zorunda kalmıştır. Buna karşılık İmam Yahya Osmanlı Devleti'ne karşı Seyyid İdrisî ile işbirliği yapmayacağına dair söz vermiştir. Ardından Birinci Dünya Savaşı ile birlikte Yemen'de birçok savaş gerçekleşmiştir.

Birinci Dünya Savaşı'nda cephelerin çıkmaza dönmesi yüzünden dönemin Zeydî imamı olan İmam Yahya hem kendi hem de Yemen'in akıbetinin ne olacağı konusunda endişe içine düşmüştür. İmam Yahya, kendisine bir zarar gelmemesi için Lahic'i İngilizlere bırakıp karşılığında da İngiliz ve Seyyid İdrisî saldırılarının durdurulmasının sağlanıp, deniz yollarının açılmasını istemeyi düşünmeye başlamıştır. 30 Ekim 1918'de, Osmanlı İmparatorluğu'nun Mondros Mütakeresi'ni imzalamıştır. Bu durumun ardından İmam Yahya San'a'ya girerek Yemen'in bağımsızlığını ilan etmiş ve bağımsızlıktan 3 gün sonra İmam Yahya kendini Yemen Zeydî Emirliği'nin hükümdarı ilan etmiştir. Mondros Ateşkes Anlaşması'na göre Osmanlı bütün Yemen'den çekilecektir fakat şehrin valisi Mahmut Nedim Bey ve 40. Tümen kumandanı Galib Bey bu emre 45 gün boyunca uymamıştır. Kolordu Komutanı Ahmet Tevfik Paşa, askerlerin gecikmiş maaşlarının cüzi bir miktarını Vilayet kasasından ödemiştir. İmam Yahya eğer Kolordu birliklerinin teslimine kolorduca karar verilirse karşı çıkmayacağını bildirmiş, ileride yaşanabilecek taarruzlara önlem olarak da birliklerdeki silah ve cephanenin bir kısmının kendisine verilmesini talep etmiştir fakat bazı komutanlar buna itiraz etmiştir. Taiz Harekât Bölge Komutanı Ali Sait Paşa, kendi inisiyatifiyle Aden'e giderek İngilizlerle görüşmüştür. Ancak Ahmet Tevfik Paşa'nın Yemen'i boşaltma sürecini ağırdan alması üzerine, 1918 Aralık ayında VII. Kolordu ile İmam Yahya'nın heyeti, İngilizlerle masaya oturmuştur. Fakat bu müzakerelerden herhangi bir sonuç çıkmamıştır. Direniş bir ay daha devam etmiştir. Ardından VII. Kolordu ve 40. Tümen, ellerindeki cephanelerin büyük bir kısmını İmam Yahya'ya teslim etmiş; kalan kısmını ise kabilelere satarak askerlerin geçimini sağlamıştır. 23 Ocak 1919'da, son Osmanlı kuvveti İngilizlere teslim olmuştur.

Her ne kadar çoğu memur ayrılmış olsa da San'a'da hala Mahmud Nedim Bey ve 200 Osmanlı memuru İmam Yahya tarafından alıkoyulmuş şekilde bulunmaktaydı. Yemen'de kalan memurlar, Lozan Antlaşması imzalanana kadar maaşlarının ödenmesi için defalarca İstanbul ve Ankara hükûmetlerine mektuplar yazmışlardır. 13 Ekim 1923 tarihli bir mektupta, Yemenlilerin kendi idarelerini kurmalarının uygun ve gerekli olduğu, maddi taleplerin karşılanmasının mümkün olmadığı, ancak teşkilatlanma için gerekli uzman veya memura ihtiyaç duyulması hâlinde, maaşlarının Yemen idaresi tarafından karşılanması şartıyla Türkiye'nin yardımcı olabileceği ifade edilmiştir. Mahmut Nedim, San‘a valiliği; Ragıp Paşa ise Dışişleri Bakanlığı gibi önemli görevlerde bulunmuştur. İmam Yahya, Lozan Barış Antlaşması'nın ardından resmî görevi sona eren Mahmud Nedim Bey'in Yemen'de kalmasını istemiştir. Ancak Mahmud Nedim Bey 1924 yılında Türkiye'ye dönmüştür. Ardından, geride kalan Türkleri de Türkiye'ye getirme çabaları sürmüştür. 1926 yılında bazı memurlar Türkiye'ye dönmüştür. Yemen'de kalan Türkler ise yerlilerle evlenmiş ve zamanla çoğu, Türkiye'deki yakınları tarafından öldükleri sanılmıştır.

İmam Yahya, Kasımiler döneminden kalma olan Büyük Yemen idealini gerçekleştirmek istemekteydi. Bu yüzden Osmanlı ile İngiltere'nin Mart 1914'te belirlediği Menekşe Hattı'nı tanımadığını ilan etmiştir ve Büyük Yemen idealini gerçekleştirmek için 1919 yılında İngiliz yönetimindeki Aden Protektorası'na doğru ilerlemeye başlamıştır fakat İngiliz ordusunun karşı saldırısıyla Yemenliler geri çekilmişlerdir. Geri çekilen İmam Yahya'nın ordusunun ardından gelen İngiliz ordusu da el-Hudeyde limanını işgal edip Asir Emirliği'ne teslim etmiştir.Hudeyde'nin kaybının ardından İmam Yahya 1922'de tekrar Aden'e saldırmıştır. Aden'e 50 km kala İngiliz Hava Kuvvetleri İmam Yahya'sının ordusunu ağır bombardıman altında bıraktığı için geri çekilmek zorunda kalmışlardır.

Yemen'deki aşiretler üzerinde daha fazla kontrol sahibi olmak için 1922'de isyan eden Haşîd ve Bâkil kabilelerine karşı savaş açmıştır. İmam Yahya, veliaht Prens Ahmed bin Yahya'nın gaddarlığını bildiği için onu isyanlarda komutan olarak atamıştır. Haşîd eşkıyaları ile Muzaffer Ordu arasındaki birçok çatışmanın ardından Haşîd kabilesi bozguna uğramıştır. Prens Ahmed bin Yahya'nın emriyle ordu, Haşîd kabilesini yağmalamış ve birçok kişiye tecavüz etmiştir. Bu olaydan sonra İmam Yahya, veliaht Prens Ahmed bin Yahya'ya, Haşîd kabilelerinin reisleri ve şeyhlerini tutuklatmasını, esirleri toplamasını ve ayrıca savaş zararlarını karşılamak üzere Haşîd kabilesinden büyük miktarda vergi toplamasını emretmiştir. Vergiyi kabul etmeyenlerin evlerinin yıkılmasını da şart koşmuştur. Tutuklanan Haşîd şeyhleri ve aşiret liderleri Ghamdan Hapishanesi'ne gönderilmiş; çocuklar dışındaki herkes işkenceyle öldürülmüştür.

1924 yılında el-Cevf ve Beydâ kabileleri isyan etmiştir. Bunun üzerine İmam Yahya isyanın bastırılması için Seyyid Abdullah el-Vezir liderliğindeki Yeni Ordu'yu göndermiştir. Aşiretlerin üzerinde otoritesini kurduktan sonra 1923 yılında Muhammed ibn Ali el-Îdrisi'nin ölümünden sonra Asir Emirliği'nde ortaya çıkan taht mücadelesinden faydalanmak isteyen İmam Yahya çoğunluğu Haşîd kabilesinden olan aşiret üyelerinden olan birlikler ile Hudeyde'yi ele geçirmiştir. Hudeyde sakinleri tarafından ermiş olarak kabul edilen bir dizi türbe bu çatışmalar sırasında İmam Yahya'nın ordusuyla yerle bir edilmiştir. Hudeyde ele geçirilirken el-Cevf kabileleri isyan etmiş ve kısa süre sonra yapılan çatışmanın ardından isyan sona ermiştir. Sonra Sabya'ya yönelmiş ve el-İdrisi'nin oğlu Ali bin İdrisi'yi kuşatmıştır. 1926'da İmam'ın ordusu Cizan ve Necran'da kendisini tanımayan aşiretlere baskın düzenlemiştir.Ali bin İdrisi İmam Yahya'ya kendisini Güney Asir'in hükümdarı olarak tanıması şartıyla ona bağlılığını sunmayı teklif etmiş fakat İmam Yahya bu teklifi İdrisiler'in Fas asıllı olduğunu iddia ederek reddetmiştir. İmam Yahya'ya göre; İngilizlerle birlikte İdrisliler davetsiz misafirlerden başka bir şey değildir ve Yemen'den kalıcı olarak sürülmeleri gerekmektedir. Bu politikası Birleşik Krallık ve onların baskısı altında olan Hicaz ve Necid Krallığı ile sorunlar yaşamasına neden olmuştur. 1926 yılında Hicaz ve Necid Krallığı ile Yemen arasında Necran'ın toprak paylaşımı üzerine anlaşmazlık çıkmıştır.

İmam Yahya, Güney Yemen'deki İngilizlere baskı yapmak ve iki işgalci güç arasında kendilerine ait olmayan bir toprakta çizilmiş sınır çizgisini tanımadığını duyurmak için 1927'de ed-Dali'ye girmiş ve Aden Protektorası'na baskınlar düzenlemeye başlamıştır. Buna karşılık olarak İngilizler özellikle Taiz ve İbb olacak şekilde Yemen'i bombalamaya başlamıştır. Yemen'in hava kuvveti ve hava savunma sistemi bulunmadığı için Yemen tepki verememiş ve çok fazla zayiat vermiştir. Bu yüzden imam baskınları durdurmak zorunda kalmıştır. Daha sonra Ali Nasır el-Kardey Menekşe Hattı'nın güneyinde kalan Şebve'yi ele geçirmek için bir aşiret birliği ile yola çıkmıştır. Çatışma olmadan aşiretler İmam Yahya'ya boyun eğmiştir. Şebve'deki aşiretler imamın boyunduruğuna girdikten sonra İngilizler Şebve'deki aşiretleri bombalamaya başlamıştır. Aşiretleri bombalamalarının asıl nedeni İmam'ın sarsılan otoritesini daha da sarsmaktır.

İmam Yahya'yı ilk kez bütün Yemen'in kralı olarak tanıyan ülke 1926 yılında imzalanan İtalya-Yemen Antlaşması'yla İtalya Krallığı olmuştur. Böylece İmam özellikle Arap coğrafyasında Yemen kralı (Arapça: ملك اليمن, romanize: Melīk el-Yaman) olarak nitelendirilmiştir. Bu konuda Aden Protektorası'nın idarecileri endişelenmeye başlamıştır çünkü İmam Yahya Güney Yemen'de hak talebinde bulunmasıyla saldırılarını meşrulaştırmıştır.

İdrisiler İmam Yahya'ya yaptıkları teklifin aynısını İbn Suud'a da teklif etmişler ve Suudi himayesine girmişlerdir. Böylece Yemen ile Suudi Arabistan arasındaki tampon devlet yok olmuş olmuştur. 1930 yılında Suudiler Asir'in kontrolünü ele geçirmiş ve bölgeye Suudilerden birisini atamıştır. 1931 yılında Yemen ile Suudi Arabistan arasında bir tür dostluk antlaşması imzalanmıştır.

Suudi-Yemen Savaşı

İdrisiler Suudi Arabistan'a isyan etmiş ve Suudi Arabistan kısa süre sonra isyanı bastırmıştır. Emir İdrisi Yemen'e sığınmıştır. Bu yüzden Yemen-Suudi Arabistan ilişkileri gerilmeye başlamıştır. İmam Yahya antlaşmaya uymayıp Necran'a saldırmıştır. İmam Yahya, Asir'deki yönetimin el-İdrisi'ye bırakılmasını talep etmiştir. Suudi Arabistan'ın gönderdiği elçilerle anlaşılamayınca elçiler hapse atılmıştır.

Birleşik Krallık tarafsız kalmak için iki taraf ile de dostluk antlaşmaları imzalamıştır fakat yine de savaştan önce Suudi Arabistan'a uçak ve silah yardımında bulunmuştur. İngilizler kırk yıl boyunca Yemen'in bağımsızlığını garanti etmiş ve İmam Yahya'da her ne kadar Menekşe hattını kabul etmese de sınır müzakeresi karşılığında Aden'e saldırmayacağı sözünü vermiştir.

Mart 1934'te Abdülaziz ibn Su'ud, oğlu Prens Suud'a Tihame ve el-Hudeyde bölgesini işgal etmesini emretmiştir. 20 Mart 1934'te Suudi Arabistan resmen Yemen'e savaş ilan etmiştir. Böylece Suudi-Yemen Savaşı başlamıştır. Savaşta Yemen'in 37.000 Suudilerin 30.000 kişilik ordusu vardır. Savaşın başlangıcında Suudiler hızla ilerleyerek Hacara ve Necran'ı sırasıyla 7 ve 21 Nisan'da ele geçirmişlerdir. Yemen Dağlarını es geçerek Mayıs 1934'te el-Hudeyde'yi ele geçirmişlerdir. Ele geçirdikten sonra şehri yağmalamaya başlamışlardır. Hindistan Dominyon'undan gelen ticaretçileri de yağmalamakla tehdit edince Kraliyet donanmasından askerler düzeni sağlamak için intikal edince yağmalamaktan vazgeçmişlerdir. Sana'a'da kıtlık baş göstermeye başlamıştır. İmam, oğlunun kaçarken öldürüldüğüne dair söylentileri yalanlamıştır.

Yemen San'a kentine sıkışmıştır. Bölgeye ne İngiliz ne de İtalyan güçlerinin müdahale etmesi beklenmiyordur.İbn Suud imamın tahttan çekilmesini, sınır bölgesinin beş yıllık kontrolünü ve eski Asir emirinin Yemen'den sürülmesini talep etmiş ama İmam Yahya kabul etmemiştir. Suudiler tanklar başta gelmek üzere daha iyi silahlara sahip olmasına rağmen Suudi Arabistan'ın askerlerinin dağlık bölgeye adapte olamaması ve buna karşılık Yemen askerleri daha deneyimli olduğu için San'a düşmemiştir. İbn Suud savaşı sürdürecek durumu olmadığı ve yeni bir Müslüman Kardeşler isyanı çıkacağı ihtimalinden dolayı Yemen ile anlaşmaya karar vermiştir.

12 Mayıs 1934'te barış görüşmeleri başlamıştır. İbn Suud Yemen topraklarıyla ilgilenmediğini iddia ederek İmam Yahya'nın tahttan çekilmesi talebinden vazgeçmiş ve 20 yıllık bir ateşkes talep etmiştir. 14 Haziran 1934'te imzalanan Taif Antlaşması ile günümüzdeki Yemen-Suudi Arabistan sınırı belirlenmiştir. Yemen Krallığı; Necran, Asir ve Cizan'ı Hicaz ve Necid Krallığı'na bırakmak zorunda kalmıştır. Son Suudi birlikleri 7 Temmuz'da Yemen'den ayrılmıştır.

Foreign Affairs Dergisi'nde yazan tarihçi Hans Kohn bu çatışmayı bazı Avrupalı gözlemcilerin gerçekte İngiliz ve İtalyan çıkarlarının bir çatışması olarak değerlendirmek eğiliminde olduklarına değinmiştir. Suudlar'ın İngiltere ile Yemen'in İtalya ile bağlarının bulunmasına karşın netice olarak iki emir arasındaki rekabetin iki ülke arasındaki rekabeti beslemeyeceği değerlendirmesini yapmıştır.

El-Veziri Darbesi

El-Veziriler iktidarı ele geçirmek için 17 Şubat 1948'de Şeyh Ali Kardey önderliğinde San'a'nın güneyindeki Savad Hizyaz'da İmam Yahya'ya pusu kurmuşlardır. Yolun ortasına koyulmuş taş yüzünden durmak zorunda kalan konvoya Ali Kardey'in grubu ateş açmış ve İmam Yahya, torunu ve iki asker öldürülmüştür. İmam'ın cesedinde 50 mermi bulunduğu söylenmiştir. Ardından El-Veziriler krallığı yönetmesi için Abdullah el-Vezir'i atamışlardır. el-Vezir meşrutiyet ilan edip geçici Şurâ Meclisi oluşturmuştur. Mecliste başında İbrahim bin Yahya olmak üzere önde gelen altmış alim ve hukukçu vardır.

Bakan Ali bin Abdullah'ın başkanlık ettiği ve Ahmed Muhammed'in de yer aldığı yeni hükûmet kurulmuştur. Numan Tarım Bakanı olarak, Şeyh Muhammed Ahmed Numan İçişleri Bakanı olarak, Muhammed Mahmud el-Zübeyri Eğitim Bakanı olarak ve Yargıç Abdullah Al-Agbari Devlet Bakanı olarak, Hüseyin Abdülkadir Savunma Bakanı olarak, Hizmetkar Galib el-Vacih olarak Maliye Bakanı, Yargıç Ahmed el-Carafi Ekonomi ve Maden Bakanı ve Sayın Ahmed el-Mutaa Ticaret ve Sanayi Bakanı olarak göreve başlamışlardır. Prens Ali bin Yahya Hamideddin de Devlet Bakanı ve Yargıç olarak atanmıştır. Hasan el-Omari, Devlet Bakanı olarak atanmıştır.

Aden'den Kahire gazetelerine İbrahim bin Yahya imzalı "Babamız İmam Yahya Hamideddin vefat etmiştir. Ahmed el-Vezir imam seçildi ve ben de Konsey başkanıyım." bir telgraf yollanmıştır. Darbe sırasında Londra'da olan Abdullah bin Yahya babasının öldüğünü yalanlamış ve şifreli bir şekilde eklemiştir: "Koşullar karışık ve Yemen'den bazı abartılı haberlerin gelmesi anlaşılabilir."

Bu darbe Arap ülkeleri tarafından hoş karşılanmamıştır. Özellikle Suudiler ve geri kalan Arap kralları yeni hükûmeti tanımamıştır. Darbenin ardından oğlu Ahmed bin Yahya Kuzey Yemen'i dolaşarak kabileleri ve Suudi Arabistan'ı kendi ardında toplamış ve topladığı kabileler ile San'a'yı kuşatmıştır. Birkaç hafta sonra şehrin kontrolünü ele geçirmiştir. Ardına aldığı kabilelere başkenti yağmalamasına izin vermiştir. Sana'a'nın yağmalanması yedi gün sürmüş ve 250.000 civarında kabile üyesinin katıldığı varsayılmaktadır. 8 Nisan 1948'de Abdullah el-Vezir kafası kesilerek idam edilmiştir. Darbe sırasında yaklaşık 5000 kişi ölmüştür.

George Washington Üniversitesi Siyaset Bilimi ve Uluslararası İlişkiler Profesörü Bernard Reich'e göre İmam Yahya, ataları gibi daha iyisini yaparak Türklere ve İngiliz işgalcilere karşı kuzey yaylalarındaki Zeydi aşiretleri örgütleyerek Yemen'i birleştirerek başka bir mezarlığa çevirebilirdi.

İmam Yahya, 1948'de darbede öldürülmesinin ardından oğlu İmam Ahmed bin Yahya iktidara gelmiştir. Saltanatı; artan gelişme, açıklık ve Büyük Yemen'in yaratılmasına yönelik özlemlerinin önünde duran güneydeki İngiliz varlığı konusunda Birleşik Krallık ile yenilenen sürtüşme ile damgasını vurmuştur. Ahmed bin Yahya, babasından biraz daha ileri görüşlüdür ve dış ilişkilere daha açıktır. Yine de onun rejimi, babasınınki gibi otokratiktir; en sıradan durumlarda bile onun onayı gerekiyordur. Ahmed bin Yahya, katılığı, gaddarlığı ve zulmü ile tanınırdı ve Yemenlilerin onu o dönemde Ahmed Ya Canah (Arapça: أحمد يا جناه, romanize: Ahmad ya Janah) olarak tanımlamasının nedeni de buydu ve bu özelliğinden dolayı babası, kendisine karşı çıkan isyanları -özellikle Haşid ve Tihame'de- bastırma görevini ona verirdi.

Ahmed bin Yahya, babası İmam Yahya gibi Büyük Yemen fikrine sahiptir. 1950'lerde Güney Arabistan'da İngiliz egemenliğini tanımadıktan sonra Yemen'i Aden Protektorası'ndan ayırmaya yarayan bir İngiliz-Osmanlı sınırı olan Menekşe Hattı boyunca bir dizi sınır çatışmalar yaşanmıştır. Çatışmaları İngilizler kazanmıştır.

1952 yılında İmam Ahmed, halka açık yerlerde radyo dinlemeyi yasaklamıştır.

Mart 1955'te, bir grup subay ve Ahmed'in iki erkek kardeşi tarafından yapılan bir darbe, kralı bir süreliğine görevden almıştır. Ancak darbe çabucak bastırılmıştır. Ahmed bin Yahya, Arap milliyetçileri ve pan-Arabistler tarafından desteklenen Mısır Cumhurbaşkanı Cemal Abdünnâsır'ın artan baskılarıyla karşı karşıya kalmış ve Nisan 1956'da Mısır ile karşılıklı bir savunma antlaşması imzalamıştır. Mart 1958'de Yemen, Birleşik Arap Devletleri'ne katılmıştır. Ancak, bu konfederasyon Suriye'nin Eylül 1961'de Birleşik Arap Cumhuriyeti'nden ve Aralık 1961'de Birleşik Arap Devletleri'nden çekilmesinden kısa bir süre sonra dağılmıştır. Bu olaylardan sonra Yemen ile Mısır'ın ilişkileri kötüleşmiştir.

1959 yılında Sovyet Kızılhaç ve Kızılay Derneği, Yemen'in kuraklığın etkilerinin üstesinden gelebilmesi için 10.000 ton buğday göndermiştir.

İmam Ahmed, Eylül 1962'de ölmüş ve yerine oğlu Muhammed el-Bedir geçmiştir. Abdünnâsır'dan ilham alan kraliyet muhafızları komutanı Abdullah es-Sallal tarafından yönetilen Mısır eğitimli subaylar Muhammed el-Bedir'i başa geçtiği yıl onu görevden almış, San'a'nın kontrolünü ele geçirmişler ve Yemen Arap Cumhuriyeti'ni kurmuşlardır. Bu olay Kuzey Yemen İç Savaşı'nı ateşlemiştir. İmam daha sonra Suudi Arabistan sınırına kaçarak yönetimi tekrar ele geçirmek için kuzeydeki Şii aşiretlerin desteğini alarak karşı saldırı başlatması kısa bir süre sonra iç savaşı tırmandırmıştır.

Sovyetler; Yemen Cumhuriyetini bu olaylardan hemen sonra, 29 Eylül 1962'de tanımıştır. Suudi Arabistan ve Ürdün ise monarşistleri desteklemeye başlamıştır. 5 Ekim 1962'de Prens Hasan, Suudi Arabistan'ın Cidde kentinde kralcı bir sürgün hükûmet kurmuştur. 40.447 kişilik Krallık Ordusuna karşılık 55.000 Mısır askeri, 3.000 cumhuriyetçi vardır. Sonrasında asker sayısını 130.000'e kadar çıkardığı için Altı Gün Savaşı'ında kaybetmesini hızlandırmıştır. Kralcılar Cumhuriyetçilerin sayısal üstünlüğünü azaltmak için Yemen aşiretleri ile anlaşmış ve 1965 yılında Kralcılar takriben 220.000 kişiye çıkmıştır. Mısır, 1965'in sonlarında kimyasal silah kullanmaya başlamıştır. 11 Aralık 1966'da on beş gaz bombası nedeniyle iki kişi ölmüş ve otuz beş kişi yaralanmıştır. 5 Ocak 1967'de Prens Hasan bin Yahya'nın karargahı olan Kitaf köyüne yapılan gaz saldırısında 140 kişi ölmüş, 130 kişi de yaralanmıştır. Bu olaylardan sonra Birleşik Krallık ile Amerika Birleşik Devletleri Mısır'a baskı kurmuştur. Mısır iddiaları kabul etmemiş ve bildirilen olayların muhtemelen gazdan değil, napalmdan kaynaklandığını öne sürmüştür. Kızıl Haç alarma geçmiş ve 2 Haziran'da Cenevre'de endişelerini dile getiren bir bildiri yayınlamıştır. Bern Üniversitesi Adli Tıp Enstitüsü, Kızıl Haç'ın raporuna dayanarak, gazın muhtemelen halojen türevler - fosgen, hardal gazı, levizit, klorür veya siyanojen bromür- olduğu yönünde bir açıklama yapmıştır. Gaz saldırıları Altı Gün Savaşları'ndan 3 hafta sonra durmuştur. Kimyasal saldırılar yüzünden tahminen 1.500 kişi ölmüş ve 2.000 kişi yaralanmıştur. Çatışmalar Mısır birliklerinin geri çekildiği 1967 yılına kadar devam etmiştir. 1968'e gelindiğinde, Sana'a'daki son bir kralcı kuşatmasının ardından 1970 yılında İslam konferansında Suudilerle anlaşma sağlanmış ve Cumhuriyetçi rejimi pekiştiren ilk daimi anayasa 30 Aralık 1970 yılında kabul edilmiştir. Çatışma sırasında her iki taraftan 100.000'den fazla kişi ölmüştür. Mısırlı tarihçiler, monarşistlerin kullandığı gerilla savaşı taktikleri nedeniyle bu iç savaşı Mısır'ın Vietnam Savaşı olarak adlandırmaktadır.

Yemen Mütevekkilî Krallığı, Arap Birliği (1945), Birleşmiş Milletler (1947) gibi ulusları örgütlerin üyesiydi. Güney Yemen o zaman Birleşik Krallık himayesinde olduğu için bütün Yemen'i temsil ediyordu.

Gücü doğrultusunda, Yemen Krallığı çoğu zaman izolasyonist politika yürütmüştür. Yeni kurulmuş olan Yemen'i güçlendirmeye ve devletinin uluslararası tanınırlık kazanmasına yönelik adımlar atmıştır. 2 Eylül 1926'da Yemen uluslararası alanda tanınmış ve Sovyetler Birliği ile diplomatik temaslar Ankara'da gerçekleştirmiştir. İmam Yahya ile Mussolini 1926 yılında San'a Antlaşması'nı imzalayarak bir ortaklık ilişkisi kurmuştur. Böylece İtalya Krallığı İmam Yahya'yı bütün Yemen'in kralı olarak kabul etmiştir. Bunun yanı sıra, Yemen Krallığı üzerinde emelleri olan Suudi Arabistan'a karşı diplomatik destek sağlamıştır. 15 Ekim 1937 tarihinde bu antlaşma yeniden uzatılmıştır. Sovyetler Birliği ile de Sovyet-Yemen Dostluk ve Ticaret Antlaşması imzalayarak ilişkiler geliştirilmiştir. 1934 yılında Suudi Arabistan'la Taif Antlaşması imzalanarak kuzey sınırı belirlenmiş ve ticaret gibi diğer ilişkiler geliştirilmiştir. Taif Antlaşması her 20 yılda bir yenilenecektir ve geçerliliği 1995 yılında teyit ettirilecektir.

Aden'i kontrolü altında tutan Birleşik Krallık ile bütün Yemen'i kontrol etmek isteyen Yemen Krallığı'nın ilişkileri genellikle gergindir. Hatta İmam Yahya mektuplarında İngilizlerin gerçek istekleri ve esas gayeleri İslam'ı parçalamak ve dağıtmak, ta ki bizlere hakimiyet kurup kendilerine kul köle yapmak olduğunu yazmaktadır. Birleşik Krallık'ın demiryolu yapımı gibi teklifleri reddediliyor, sınır çatışmaları yapılıyordu. 1928'den sonra İngilizlere karşı yürütülen agresif politikalar değiştirilerek Birleşik Krallık ile San'a Dostluk Antlaşması imzalanmıştır. 1948 yılına kadar Birleşik Krallık'a karşı agresif tutum sergilenmemiştir. Ahmed bin Yahya döneminde bu tutum değişmiş ve 1950'lerde Birleşik Krallık'ın Güney Arabistan'daki egemenliğini tanımadığını ilan ederek sınır çatışmalarına girmiştir.

4 Mart 1946'da Amerika Birleşik Devletleri başkanı Harry Truman İmam Yahya'ya yazdığı bir mektupta Yemen Krallığı'nı egemen bir devlet olarak tanımıştır. Bununla birlikte Sovyetler Birliği ile birlikte Çin Halk Cumhuriyeti ile ilişkiler güçlendirilmiştir. Bu ülkelerce birçok yardım yapılmıştır. 26 Eylül Devrimi'nin bir iç savaşa dönmesinin ardından bir çift başlılık meydana gelmiştir. Sovyetler Birliği ve Çin Halk Cumhuriyeti ve Mısır Yemen Arap Cumhuriyeti'ni tanıyorken Suudi Arabistan ve Birleşik Krallık Yemen Mütevekkilî Krallığı'nı tanıyordur. Suudi Arabistan kralcılara bütçe desteği sağladığı için onlara bağımlı hale gelmişlerdir. 1970'te yapılan anlaşma sonunda herkes Yemen Arap Cumhuriyeti'ni tanımıştır.

Yemen Mütevekkilî Krallığı idari açıdan üniter yapıya sahiptir. Yerel yönetimler kısıtlı da olsa güçleri vardır. Ülkenin en büyük idari birimleri livalardır (çev. 'Sancak') ve en son düzenlemeye göre 8 tane liva vardır. Bu livalar mihlaflara ayrılmıştır. Yemen Mütevekkilî Krallığı'nın başkenti 1948'e kadar San'a'ydı, sonrasında Taiz olmuştur.

Osmanlı İmparatorluğu, 1918'de Yemen Vilayeti'ni İmam Yahya'ya bırakmıştır. İmam Yahya aynı yapılanmayı devam ettirirken bazı değişikliklere gitmiştir. İlk olarak Hacur kazasını, es-Şerfin bölgesini, Kahlan ve Ahnum ilçesini birleştirerek Hacce sancağını kurmuştur. Habbur ve el-Suda'yı ele geçirdikten sonra isyan çıkartan Muhsin bin Nasır Şeyban'ın ardından başına büyük oğlu Ahmed bin Yahya'yı getirmiştir. İmam'ın otoritesi yayıldıktan sonra Midi ve Abs bölgesi ihlak edilmiştir. 1922'de Kaim ve İb bölgesini Taiz sancağından ayırmış ve Zamar sancağına atadıktan sonra direkt San'a'ya bağlamıştır. Sonrasında Saada'yı ayrı bir sancak haline getirerek Liva el-Şam sancağını kurmuştur. Zamar sancağına Zabid bölgesi bağlanmış ve başına Abdullah el-Vezir getirilmiştir. Abdullah el-Vezir başka bir işe ayrılınca 1938'de İmam Yahya İbb bölgesine Taiz sancağından da toprak ekleyerek ayrı bir sancak yapılmıştır. Başına Hasan bin Yahya'yı geçirmiştir. İbb sancağına Rada kazasından Hübeyşiyye, Riyaşiyye mihlafından bir kısım alınarak eklenmiştir.

Ahmed bin Yahya döneminde Kevkeban, Tavila, Hafaş ve Melhan bölgelerini birleştirerek Mehvit sancağını kurmuştur. Sonunda Yemen 8 sancağa bölünmüştür.

Yemen Krallığı nispeten küçük bir ülke olduğu için ve 1918'de Osmanlı'nın Yemen'den çekilmesinden sonra yeterli seviyede subay, doktrine sahip olmadan orduda reformlar yapılmaya ve orduyu geliştirilmeye çalışılması yüzünden bir sürü karışıklıklar oluşmuştur. Eğitimde pratikten daha çok teorik yön hakim olmuş ve bazı subaylar zekasına, eğitimine göre değil, İmam Yahya'ya yakınlığına göre kademeleri yükseltilmiştir. Bazılarının askeri hiçbir tecrübesi olmadığı halde askeri eğitim vermeye çalışması nedeni ile de eğitimde bir kusura yol açmıştır.

Her ne kadar karışıklar olsa da İmam Yahya'nın askeri tecrübesi ve bölgedeki otoritesi nedeni ile bulunduğu bölgeye göre büyük bir orduya sahiptir. Kara Ordusu 5 kola ayrılmaktadır.

• 

  İmamlık Muhafızları (Ukfa birlikleri): İmamı korumak üzere tahsis edilmiş askerî birliklerdir. Bu birliğe alınmak için üstün başarı göstermek ve İmam'a sadık olduğu kanıtlanmak zorundaydı. Ortalama 5.000 askerden oluşmaktaydı.

• Muzaffer Ordu: 1919'da kurulmuş, ilk askerlerini Osmanlı İmparatorluğu'nun eski Yemen askerleri ile oluşturulmuştur. Ordu ilk kurulduğunda; cephanelikler, farklı kalibre ve ağırlıklarda hafif ve ağır topçu bataryalarına ek olarak çok sayıda çeşitli tipte yaklaşık 400.000 tüfekle dolduruldu. Her yıl, her aşiret devlete belirtilen adette asker yollamak zorunda idi. Her aşiretin, aşiret üyelerinin davranışlarını, ödüllerini ve kötülüklerini bildiren bir katip içeriyordu. Eğer bir asker hırsızlık yaparsa veya izinsiz bir şekilde orduyu terk ederse aşiret reisi imama zararını tazmin etmek zorunda idi. Ordu, asi aşiretlere boyun eğdirmek, askerî harekâtlar gerçekleştirmek ve devletteki imam, şehzade ve kamu görevlilerini korumanın yanı sıra, otoriteyi koruma, vergiler toplama gibi işlemleri de gerçekleştirir.

• Savunma Ordusu: Muzaffer Ordu'nun yetersiz kalmasından dolayı 1937'de kurulmuştur. Suudiler ve İngilizlerle savaşmasının ardından Yemen'in hatırı bir sayılır bir kısmını kaybettikten sonra İmam Yahya ordusunun modernizasyona ve daha iyi eğitim şartlarına sahip olması gerektiği kanaatine vardı. Muzaffer Ordu'ya reform girişimlerinin başarısızlığı, subaylar arasında şikayetlerin ortaya çıkması ardından aydınların baskısı ile İmam Yahya yaşı ne olursa olsun tüm Silah sahipleri için zorunlu hizmete dayalı düzenli Savunma Ordusu olan yeni bir ordunun kurulmasında kararlaştırıldı.Hicaz Krallığı yıkıldıktan sonra Korgeneral Hasan Tahsin el-Fakîr Yemen'e gelip 1930'dan 1944'e kadar İmam Yahya'ya askeri danışman olarak yardımda bulundu. Bu yardımı sırasında Savunma Ordusu'nun kurulmasında büyük bir rol oynadı. Muzaffer Ordu'nun aksine teorik değil tecrübeye dayalı bir eğitime geçildi ancak bu eğitim süresi askerlerin askeri eğitim, muharebe becerileri ve askeri eğitimde ustalaşması için yine de yeterli değildi. Asker alımı Muzaffer Ordu'nun aksine sadece aşiret mensuplarından değil, zorunlu askerlik ile bütün Yemenlilerden oluşuyordu. Orduya alındıktan sonra 10 yıl boyunca dönem dönem eğitim alıyorlardı.
• Ulusal Ordu: Muzaffer ve Savunma ordularına benzeyen, bağımsız bir ordudur. Komutanı Albay Muhammed Hamid'di.
• Baranî Ordusu (Aşiret Ordusu): Gönüllü olarak hizmet eden düzensiz birliklerdi. Genellikle 1-2 yıl boyunca hizmet eden, kendi tüfeklerini ve erzaklarını getiren piyadelerinden ve süvarilerinden oluşuyordu. Yemen, rakiplerine karşı yürüttükleri savaşlarda esas olarak her zaman aşiretlerden gelen destekçilerine güvendiler. Bu aşiretler genellikle kuzey, kuzeybatı ve doğu bölgelerinde yaşarlar. Bu tip savaşçılar, kabile reisleri tarafından yönetilen ve düzenli bir düzeni olmayan geleneksel ulusal ordular olarak sınıflandırılır.

Almanların ve İtalyanların yardımıyla 1926'de Yemen hava kuvvetleri kuruldu. İmam Yahya, 1920'li yıllardaki İngiliz-Yemen sınır çatışmalarında Kraliyet Hava Kuvvetleri'nin Yemen'i bombalaması ve Yemen'in herhangi bir uçak ya da uçaksavar olmadığından buna karşılık verememesinden dolayı ülkesine uçak temin etmek için İtalya Krallığı kontak kurmuştur. Ocak 1926 yılında, İtalya'yla ilk 3'ü Nisan ayında ulaşacak bir şekilde 6 uçak teslimatı sözleşmesi yapıldı.1926 yılında 12 Yemenli uçuş eğitimi almak için İtalya'ya gönderildi, bir İtalyan ekibinin yardımıyla Yemen'de de bir uçuş okulu kuruldu. İtalya'dan gelen uçakların durumunun kötü olduğu tespit edildikten sonra İmam Yahya bu durumu İtalyanlara şikayet etti. İtalya'da bu durumdan sonra Yemen'e daha iyi uçak vermeyi kabul etti. Ağustos ayında Yemen'e daha iyi olan uçaklardan bir tanesi ulaştı. Aynı yıl Almanya'dan Junkers tasarımı Junkers A 35 ve Junkers F 13 uçaklarını satın aldı. Yemen'e teslim edilen Junkers A35 uçağı iki aydan kısa bir süre sonra düştü, mürettebatın üçü de öldü. Bu olaylardan hemen sonra İngilizlerle sınır çatışmalarına başladığı için İmam Yahya hava kuvveti kurma çabalarını durdurmak zorunda kaldı ve bütün uçakları yasakladı.

1940 yıllarının sonunda Hava kuvvetleri kurma hareketi tekrar canlandı. Lübnan'dan ikinci el Junkers Ju 52/3m nakliye uçağı, Mısır'dan C64 Norseman, İtalya Cumhuriyeti'nden Douglas C-47 Skytrain uçağı alındı. 1955'te 2 tane USAAF AT-6C eğitim uçağı Suudi Arabistan tarafından Yemen Mütevekkilî Krallığı'na bağışladı. Çekoslovakya Sosyalist Cumhuriyeti ile 1957'de 24 tane İlyuşin İl-10 saldırı uçağı bir silah antlaşması yapıldı. Ancak destek malzemesi ve yedek parça eksikliği nedeniyle bu uçakların hiçbiri uçurulamadı. Aynı dönemde, Sovyetler Birliği'nden 2 tane Mil Mi-1 ve 4 tane Mil Mi-4 helikopterleri; İlyuşin İl-14 nakliye uçağı alındı ve bir Sovyet uçuş okulu Yemen'de açıldı. Uçuş okulları Çekoslovak yapımı 10 tane Zlín Z-26 eğitim uçağıyla donatıldı.

Yemen Krallığı ilk kurulduğunda Osmanlı İmparatorluğu döneminde Arap Yarımadası ve Anadolu'dan daha çok Balkanlara yatırım yaptığı için Yemen'de tarım dışında hiçbir şey bulunmamaktaydı. Osmanlı'dan çaldıkları silahlar ve İtalya Krallığı ve Birleşik Krallık'tan aldıkları tüfekler dışında hiçbir silahı yoktu. İmam Yahya bunu için 1920'lerin başında Yugoslav (veya Alman) ve Avusturya yardımıyla mühimmat fabrikası kurulmasını emretti.

1934'teki Suudi-Yemen savaştaki hezimetten sonra İmam silahlı kuvvetleri modernize etme ve genişletme ihtiyacını gördü. İtalya'dan; 6 hafif tank, 2.000 tüfek, dört uçaksavar, 4 top ve bazı iletişim teçhizatları satın aldı. Irak Krallığı'ndan ise birkaç tüfek ve iletişim teçhizatı alındı. İtalya ayrıca Sana'a'da bir uçuş okulu açtı.

Amerika ve Birleşik Krallık olmak üzere Batılı ülkelerin Yemen'in silahlanması hakkında uyguladığı baskılarla rağmen İmam Muhammed el-Bedir Yemen ordusunu güçlendirmekte kararlıydı. Mısır'dan bazı askeri uzmanlar ve subay getirmek için Mısır Başkanı Cemal Abdünnasır ile anlaşma imzalandı. Ayrıca Doğu Bloğu'ndan, başta Sovyetler Birliği, Çekoslovakya ve Çin olmak üzere bazı ülkelerden Yemen'e silah sağlanması, bunların bakımı ve Yemen askerlerinin eğitilmesi üzerine anlaşmalar imzaladı. Antlaşmalar sonucunda 34 tane hafif tank, 50 tane 100mm kalibrelik tank, 100 sahra topu, 70 personel taşıyıcı, bir zırhlı araç ve 70 tane nakliye kamyonu almış oldu. Bu antlaşma, Yemen ordusu tarihinde büyük bir adım olarak kabul edilmektedir. 26 Eylül 1962 devrimi patlak verene kadar bu reformlar devam etti:

• 1957'de Harp Okulu yeniden açıldı ve Sana'a ve Taiz'de yeni harp okulları açıldı.
• 1958'de Havacılık Koleji, Astsubay Okulu, Topçu Eğitim kampı ve yeni Harp Okulu kuruldu.
• 1959'da Taiz'de Polis Koleji'nin kuruldu.
• Sovyetler Birliği ve Mısır'dan askerler için eğitmenler getirtildi.
• Yeni birlikler kuruldu:
  • El-Bedir Alayı: Yemen ordusundaki ilk zırhlı birlik.
  • Ulusal Ordu: Muzaffer ve Savunma ordu benzeri bir ordu.
  • Yemen komutanlığı: Orduyu doğrudan kontrol etmek için el-Bedir'e bağlı bir genel komutanlık.

Kuzey Yemen İç Savaşı'ndan önce Yemen Mütevekkilî Krallığı'nın düzenli olarak çeşitli kademelerden 40.447 kişilik bir ordusu vardı.

• Muzaffer Ordu: 22.090 personel
• Savunma Ordusu: 15.990 personel
• Ulusal Ordu: 1.396 personel
• el-Bedir Alayı: 971 personel

Kuzey yaylalarındaki Zeydîler yüzyıllar boyunca Yemen'de siyasi ve kültürel olarak baskın olmuşlardır. Zeydîlerin kendine özgü bir sosyokültürel yapısı olan Yemen bölgesine intikal edip devlet kurmalarından itibaren günümüze kadar devam eden varlığı, siyasî bakımdan dönem dönem muğlak ve istikrarsız bir seyir izleyerek kesintilere uğramıştır. Zeydîlerin dini-politik yönetimini kabul etmeyen Sünni halk kesiminin ilk isyanları, Yemen imamı El-Hadi İla'l-Hakk Yahya döneminde olmuştur.

Yemen Mütevevekkilî Krallığı'nın kontrol ettiği bölgelerin mezhebi yaklaşık olarak ~55% Zeydî, ~45% Sünniydi. Zeydî imamları Yemenliler tarafından Halife unvanıyla anılırlardı. Zeydî kanunları İmam Yahya birlikte imâmet prensibi Zeydîyye'nin mezhep esasları arasında yerini aldı ve Zeydîyye kurumsallaşma sürecine girdi fakat Sünniler bunu kabul etmemiştir. Ömer'e Zeydîlik hakkındaki fikri sorulduğunda Ömer hakkındaki fikrini sorulduğunda Hayırdan başka bir şey söyleyemeyeceğini söylediği için diğer mezhepler Zeydîliğe antipati duymaktadır. Bu durum Osmanlıların Zeydîleri kafir ilan etmesine kadar ilerlemiştir. Bu yüzden Yemen'de hiçbir zaman istikrar tamamen sağlanamamıştır.

Yemen Yahudileri

Yahudilik Yemen'e gelmiş olan ilk İbrahimî dindir. Yemen'in İslam ile tanışmasına kadar Hristiyanlık ile çoğunluk diniydi. 1948 yılına kadar yaklaşık 50.000 Yemen Yahudisi Yemen Mütevekkilî Krallığı'nda yaşamaktaydı. El-Mehdi Ahmed bin el-Hasan döneminde Yahudilerin sürülmesi fakat sonrasında ekonomik sebeplerden dolayı zanaatkâr olan Yahudiler şehirden ve Müslümanlardan izole şekilde ayrı mahallelere yerleştirildiler.

18. Yüzyılda Yemen İmamları, Yetim Fermanı olarak bilinen, 18. yüzyıldaki kendi yasal yorumlarına dayanan ve bu yüzyılın sonunda yürürlüğe giren bir kanunu yürürlüğe koydu. Bu Fermana göre Yemen imamları ebeveynleri öldüğünde daha 12 yaşından küçük olan zimmi Yahudi çocukları Zeydi himayesine alıp onları Müslüman koruyucu ailelere teslim edip İslami öğretiyi onlara aşılamakta hükümlü oldu. Bu Ferman İslam Peygamberi Muhammed'in yetimlerin babası olması ve yetimlere bakmayı öğütlemesinden dolayı hükümdarın yetimlere bakması gerektiği anlayışından dolayı böyle düzenlenmiştir. 12 yaşından küçüklere odaklanılmasının sebebi ise Muhammed bin Abdullah'ın "Buluğ çağına ulaştıktan sonra yetimlik kalkar." diye buyurmasından dolayıdır.

Yetim Fermanı Osmanlı yönetimi sırasında (1872–1918) göz ardı edildi. Fakat 1921'de İmam Yahya Yemen'de tamamen egemen hale gelince bu kanunu tekrar yürürlüğe koydu. İngiliz tarihçi Tudor Parfitt bu durumu Yahudi çocukların zorunlu olarak Rusya'daki Çarlık ordusunda askere alınmasını getiren acımasız önlemlere benzetmiştir. Ferman ilk başlarda Osmanlı'da olduğu gibi yetkililer tarafından olabildiğince uygulanmadı. Bazı yerlerde yetkililer kaçan ve saklanan çocuklara göz yumdu fakat imam bu konuda diretkar olduğu için daha merkezi noktalarda kaçan çocukları aramak için birlikler gönderildi. Yahudi çocuk sakladığından şüphelenilen Yahudi cemaat liderleri tutuklandı ve hapishanelerde işkenceye uğradılar.

Yetim Fermanı ile müslümanlaştırılan önemli kişilerden birisi de Mishpaha gazetesinin yazarlarından Dorit Mizrahi tarafından Yahudi kökenli olduğu iddia edilen Abdurrahman İryânî'dir. İddiasına göre 1910'da İbb'de bir Yahudi ailesinde Zekharia Hadad olarak dünyaya geldi. Anne ve babasının daha o sekiz yaşında iken salgın hastalık yüzünden ölmesiyle 5 yaşındaki kız kardeşi ile Yetim Fermanı'nınca koruma altına aldılar. Kardeşiyle ayrı koruma ailelerine verilmiş ve Abdurrahman İryânî olarak değiştirdi. İryânî daha sonra Yemen Arap Cumhuriyeti'nde dini vakıflar bakanı olarak görev yaptı ve Kuzey Yemen'e liderlik yapan tek sivil oldu. Bununla birlikte çevrimiçi bir gazete olan YemenOnline'ın İryânî ailesinden birkaç kişiyle yaptığı röportajda Abdurrahman İryânî'nin yahudi olduğu iddiasını yalanlamıştır. Onlara göre 1967'de İsrailli gazeteci Haolam Hazeh tarafından ortaya atılan bir çarpıtmadır. Zekharia Haddad'ın aslında Abdurrahman İryânî'nin üvey kardeşi ve koruması olan Abdulrahim el-Haddat'tır.

Yahudiler necis olarak kabul edildi ve bu nedenle Yahudilerin bir Müslümana veya Müslüman'ın yemeğine dokunmaları yasaklandı. Bir Müslümanın yanından geçerken ona selam vermeli ve sol tarafından yürümeleri, Müslüman mahallesine girerken ayakkabılarını çıkarıp yalın ayak yürümeleri zorunlu hale getirildi. Eğer bir Yahudi bir Müslüman tarafından saldırıya uğrarsa Yahudilerin onlara karşı koymaya hakkı yoktu. Böyle durumlarda kaçma ya da etraftaki Müslümanlardan yardım isteme seçeneğine sahipti.

Yemen'in çölleri ve dağlık arazisi nedeniyle ulaşım her zaman zorlayıcı ve uzun olmuştur. Osmanlı İmparatorluğu'nun Yemen'e gelişinin ardından yaptırdığı birkaç yol dışında Yemen Mütevekkilî Krallığı'nda pek yol bulunmamaktaydı. Bu yolların da tamiri genellikle savaş esirleri ya da mahkûmlara yaptırılmaktaydı. Osmanlı İmparatorluğu Yemen'e bazı arabalar getirmiş olsa da Mondros Mütarekesi uyarınca askerler Yemen'den çekilirken çoğu arabayı yanlarında götürdü. Yemen'e ilk otomobil Tuğgeneral Yakup'un 1923 yılında İmam Yahya'yı ziyaret ederken hediye olarak Ford model bir otomobil getirmesiyle olmuştur. O zamana kadar Yemen'de sadece atlı araba olduğu için bu otomobil ilk başta hoş karşılanmasa da İmam Yahya bu yabancı icadın kullanımının caiz olduğunu ilan edince şehzadeler, üst düzey yetkililer, zengin tüccarlar ve rütbeli askerler otomobil satın almaya başladılar. Ana yolların ve çevre yollar dışında otomobil kullanımı yasaklandı. Kullananlara ağır para cezaları kesildi. 1950'lerin başına kadar sadece devlette önemli işte bulunanların ve Hudeyde'deki Avrupalı tüccarların arabaları vardı.

Şehirlere gidip mal satmak için giden köylüler ve nakliye için İmam Yahya millî ulaşım ve nakliye şirketi kurdu fakat bu şirketin seferleri tüm Yemen'i kapsamıyordu. Seferin olmadığı daha dağlık bölgelerde patikalar üzerinden genellikle deve, katır ve eşeklerin oluşturduğu kervanlarla ulaşım sağlanırdı. Liva el Şam, Hacı, Ma'rib ve İbb gibi çeşitli tugayların üsleri bu patikaların birleştiği noktalara kuruldu. Böylece kervanlar eşkıyalardan korunabiliyordu.

Osmanlı İmparatorluğu döneminde Hudeyde ile San'a'yı birbirine bağlayan bir demir yolu yapılmış, Fransızlar tarafından 1908 yılında Hudeyde limanında bazı onarımlar yapılırken, 8 km'lik demir yolu inşa edilmiştir ancak liman 1912'de İtalyanlar tarafından bombalandıktan sonra Yemen'deki demir yollarına pek ilgi gösterilmemiştir. 1934 San'a Dostluk Antlaşması'nın ardından Birleşik Krallık Aden ile San'a'yı demir yolu ile birbirine bağlama fikrini İmam Yahya'ya sundu. İmam Yahya'ya göre onların gerçek istekleri ve esas gayeleri İslam'ı parçalamak ve dağıtmak, ta ki bizlere hakimiyet kurup kendilerine kul köle yapmak olduğu için bu fikri sıcak karşılamadı ve reddetti.

• 
  Hudeyde'den San'a'ya bağlanan bir yolu gösteren posta pulu
• 
  Ahmed bin Yahya için yapılmış bir posta pulu
• 
  Birleşik Arap Devletleri ile alakalı bir posta pulu
• 
  Yemen'in Birleşmiş Milletler'e katılması ile alakalı bir pul

• 
  Kuzey Yemen İç Savaşı ile alakalı bir posta pulu
• 
  Hasan bin Yahya ile alakalı bir posta pulu
• 
  Yemen Krallığı posta pulu
• 
  Yemen'in Birleşmiş Milletler'e katılması ile alakalı bir pul

• 
  Mücahidleri anmak için yapılmış posta pulu
• 
  Muhammed el-Bedir için yapılmış bir pul
• 
  Kuzey Yemen İç Savaşı ile alakalı bir posta pulu
• 
  İmam Yahya'nın konutu olan Dârü'l-Hacer