İznik Hristiyanlığı veya İznik İnanç Bildirgesi (/ˈnaɪsiːn/; Grekçe: Σύμβολον τῆς Νικαίας, romanize: Sýmvolon tis Nikéas) İznik'in veya ana akım Hristiyanlığın ve ona bağlı olan Hristiyan mezheplerinin tanımlayıcı inanç ifadesidir. Orijinal İznik İnancı ilk olarak 325'te Birinci İznik Konsili'nde kabul edildi. 381'de Birinci Konstantinopolis Konsili'nde değiştirildi. Değiştirilen forma, belirsizliği gidermek için İznik İnancı veya İznik-Konstantinopolis İnancı olarak da atıfta bulunulur.
İznik İnancı, Ortodoks ve Katolik Kiliselerinde önemli görevler üstlenenlerden istenen inanç beyanının bir parçasıdır. İznik Hristiyanlığı İsa'yı ilahi ve “Baba'dan doğmuş” olarak kabul eder. Dördüncü yüzyıldan önce çeşitli çelişkili teolojik görüşler vardı ve bunlar sonunda İznik İnancını geliştiren ekümenik konsilleri teşvik etti ve dördüncü yüzyıldan bu yana çeşitli İznik dışı inançlar ortaya çıktığından ve yeniden gündeme geldiğinden, bunların hepsi İznik Hristiyanlığı mensupları tarafından sapkınlık olarak kabul edilmektedir.
Batı Hristiyanlığında İznik İnancı, daha az yaygın olan Havariler Amentüsü ile birlikte kullanılmaktadır. Müzikal ortamlarda, özellikle Latince söylendiğinde, bu inanca genellikle ilk kelimesi olan Latince: Credo ile atıfta bulunulur. Pazar günleri ve özel günlerde, Roma Ritinde Ayinden sonra bu iki vaaz biri okunur. Bizans Ayininde, İznik İnancı Kutsal Litürji de Anaphoradan (Efkaristiya Duası) hemen önce söylenir veya okunur ve ayrıca her gün günün son duası okunur.
