Osmanlı-Hotak Savaşı

Osmanlı–Hotak Savaşı (1726–1727)
1723-1727 Osmanlı-İran Savaşı
Tarih 1726-1727 Bölge Hamedan, Azerbaycan, Güney Kafkasya Sonuç bkz. Sonuç Hemedan Antlaşması
Taraflar
Hotakîler	Osmanlı İmparatorluğu
Komutanlar ve liderler
Eşref Han	III. Ahmed Hekimoğlu Ali Paşa Ahmed Paşa Bebek Süleyman Oğlu
Güçler
12.000 (Axworthy) 17.000 (Lockhart)	70.000–80.000 300.000’e kadar tahminler Ağır topçu
Kayıplar
Bilinmiyor	18.000 ölü 20.000 firar

Osmanlı-Hotak Savaşı (1726-1727), Osmanlı İmparatorluğu ile Hotak Hanedanı arasında, İran'ın batı ve kuzeybatı bölgelerinin kontrolü için yapılan bir çatışmadır. Afgan Hotaklar, Gülnabad Muharebesi ve İsfahan Kuşatması sonrasında Safevi Hanedanı'nı devirmiş ve İran'da merkezi yönetimi sağlamaya başlamışlardı. Osmanlılar, zayıflayan Safevîlere karşı Hotak genişlemesinden yararlanarak İran'ı işgal etti. Bu durum, kendilerini tüm İran'ın meşru hükümdarları olarak gören ve Osmanlıların geri çekilmesini talep eden Hotaklarla çatışmaya yol açtı. Osmanlıların reddettiği taleplerin ardından savaş ilan edildi. Ahmed Paşa komutasında sayıca üstün bir Osmanlı ordusu toplandı ve İran'a ilerledi. Afganlar ise sayıca daha az olmalarına rağmen Eşref Hotak komutasında kuvvet topladı ve Hürremabad'da karşılaştı. Firarlar ve düşük moral Osmanlı saflarını etkiledi; birçok asker emirlere uymayı reddetti. Osmanlı saldırıları Afganlar tarafından püskürtüldü ve sonunda Ahmed Paşa ağır kayıplarla Bağdat'a çekilmek zorunda kaldı. Bir barış antlaşması yapıldı; Osmanlılar Afganları İran'ın hükümdarları olarak tanıdı ve Hotak zaferlerinden sonra geri alınan bazı topraklar Osmanlılara bırakıldı.

Hotak Hanedanı, 1709 yılında Kandahar'daki Gılzaylar tarafından, Safevî hâkimiyetine karşı başarılı bir isyan sonucu kuruldu. 1722–1729 yılları arasında, iç çekişmeler ve saray entrikalarıyla zayıflamış Safevi Hanedanı'ndan yararlanarak günümüz Afganistan ve İran'ının bazı kısımlarını ele geçirdiler. Safevîler, bir zamanlar Osmanlıların baş düşmanı ve en güçlü rakibi iken, 17. yüzyılın sonlarından itibaren yetersiz hükümdarlar ve iç karışıklıklar nedeniyle ciddi biçimde gerilemişti. Safevî devletinin gerilemesi sırasında Osmanlı İmparatorluğu ve Rus İmparatorluğu İran'ın zayıflığından yararlanarak batı İran'ın büyük kısmını ilhak etti.

Afgan istilası sırasında I. Petro komutasındaki Ruslar, 1722-1723 Rus-İran Savaşı'nı başlatarak Dağıstan, Azerbaycan ve Gilan'ın bazı kısımlarını ele geçirdi ve Saint Petersburg Antlaşması ile Astarabad üzerinde hak iddia etti. Rus işgali Osmanlı-Rus ilişkilerinde gerginlik yarattı; Osmanlılar Rusların artık Türk vilayeti sayılan ve Hacı Davud tarafından yönetilen Şirvan'a ilerlemesini istemiyordu. Ancak müzakereler sonucunda gerginlik azaldı ve Haziran 1724'te İstanbul Antlaşması imzalandı. Rusya ve Osmanlılar, İran'dan ele geçirilen bölgeleri paylaşma konusunda anlaştı.

Osmanlılar kuzeybatıda Safevîlere karşı sefer başlattı. 1723'te İbrahim Paşa, Tiflis'i ele geçirdi, ancak bölgede gerilla direnişi bir süre devam etti. 1724 ilkbaharının sonlarında Ahmed Paşa Erivan'a yürüdü ve 28 Eylül 1724'te şehri ele geçirdi. Abraham'a göre şehir 7 Haziran'da, kale ise 20 Ağustos'ta düştü.Gence Eylül ayında fethedildi. 1724 yazında Hoy, Kuşçi, Tasuj ve Marand Osmanlılar tarafından ele geçirildi. Ağustos 1724'te Osmanlı kuvvetleri Tebriz'i kuşattı ancak 30 Eylül'de Tasuj'a çekildi. Takviye alan Osmanlı kuvvetleri Ağustos 1725'te Tebriz'i ele geçirdi.

Osmanlı ilerleyişi sürerken, yakın zamanda kardeşi Mahmud Hotak'ı deviren Eşref Hotak, kendisini İran’ın tek meşru hükümdarı ilan etti ve Osmanlıların ilhak ettikleri tüm toprakları geri vermesini talep etti. Ayrıca gönderdiği mektupta diplomatik hakaretlerde bulundu. Bu hakaret Osmanlı sarayında hoş karşılanmadı. Osmanlı uleması Afgan yöneticileri asi ilan ederek savaş fetvası verdi. Osmanlıların başlıca hedeflerinden biri Safevî hanedanını yeniden vasal bir devlet olarak tahta çıkarmaktı. Savaş 1726'da Azerbaycan bölgesinde başladı.

Osmanlılar 70.000-80.000 kişilik bir kuvvet topladı; bazı tahminler 300.000'e kadar çıkmaktadır. Osmanlı ordusu üstün bir topçu gücüne sahipti. Sefer, Bağdat valisi Ahmed Paşa tarafından başlatıldı. Afgan ordusu ise Axworthy'ye göre yaklaşık 12.000, Lockhart'a göre 17.000 kişiydi. Zamburaklar dışında topçuları yoktu.

Ahmed Paşa, Eşref'e hakaret içeren bir mektup göndererek Afganları "sefil ve değersiz bir ırk" olarak nitelendirdi ve Safevîleri yeniden tahta çıkaracağını belirtti. Eşref, esir Safevî hükümdarı Sultan Hüseyin'i idam ettirip başını Ahmed Paşa'ya gönderdi ve cevabını kılıcının ucuyla vereceğini bildirdi.

Osmanlı ilerleyişi sırasında Kürt birliklerine rüşvet teklifleri yapıldı ve 6.000 kişilik bir keşif birliği pusuya düşürülerek imha edildi. Dört Afgan din adamı Osmanlı kampına girerek Ahmed Paşa'yı Ruslarla ittifak yapmakla suçladı ve Müslüman kanı dökmemesi çağrısında bulundu. Bu olay firarları artırdı.

Ahmed Paşa genel taarruz emri verdi ve savaş Hürremabad'da gerçekleşti. Kürt birliklerinin 20.000 kadarı Afganlara katıldı. Osmanlı saldırıları püskürtüldü ve Ahmed Paşa 12.000 ölü bırakarak geri çekildi. Gece kampında karışıklık çıktı; Osmanlı topçusu ve erzakı bırakılarak geri çekilindi ve sonunda Bağdat'a dönüldü.

Osmanlı yenilgisi hakkında söylentiler yayıldı; ancak esas neden her iki tarafın da Sünni olması ve askerlerin başka bir Sünni devlete karşı savaşmak istememesiydi.

Eşref Hotak barış müzakerelerine başladı. Osmanlılar Eşref'i resmen Şah olarak tanıdı. Osmanlı işgali altındaki bazı İran toprakları Eşref tarafından tanındı; Afganlar ise kazandıkları bazı bölgelerden çekildi ve Osmanlılar Zencan, Sultaniye ve Ebher'i kontrol altına aldı. Bu tanınma, Eşref'in prestijini artırdı.

Savaş, Eşref'in Kürtler, Zerdüştler ve Şahseven kabileleri arasında destek kazanmasını sağladı. Ancak Afganlar İran halkının çoğunluğu tarafından gaspçı olarak görülmeye devam etti ve iç isyanlar çıktı.Nadir Şah'ın yükselişiyle birlikte Afganlar yenilgiye uğratıldı ve 21 Kasım 1729'da İsfahan Afgan yönetiminden kurtarıldı.